سراب

عشق می ورزیدم

دوست می داشتم می پرستیدم کسی را که شاهرگ هستی ام

برای اوبود!

اینقدر سر گشته بودمکه فرشتگان را در کنارم می دیدم.

اما افسوس که فرشته من فرشته نبود!

صداقت را به ارث برده بودم

اما یگانه من هم یگانه نبود!!!!!!!!!!!!!!!

دخترک شانزده ساله بود که برای اولین بار عاشق پسر شد.. پسر قدبلند بود، صدای بمی داشت و همیشه شاگرد اول کلاس بود. دختر خجالتی نبود اما نمی خواست احساسات خود را به پسر ابراز کند، از اینکه راز این عشق را در قلبش نگه می داشت و دورادور او را می دید احساس خوشبختی می کرد.
در آن روزها، حتی یک سلام به یکدیگر، دل دختر را گرم می کرد. او که ساختن ستاره های کاغذی را یاد گرفته بود هر روز روی کاغذ کوچکی یک جمله برای پسر می نوشت و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا می کرد و داخل یک بطری بزرگ می انداخت. دختر با دیدن پیکر برازنده پسر با خود می گفت پسری مثل او دختری با موهای بلند و چشمان درشت را دوست خواهد داشت.

دختر موهایی بسیار سیاه ولی کوتاه داشت و وقتی لبخند می زد، چشمانش به باریکی یک خط می شد.
در ۱۹ سالگی دختر وارد یک دانشگاه متوسط شد و پسر با نمره ممتاز به دانشگاهی بزرگ در پایتخت راه یافت. یک شب، هنگامی که همه دختران خوابگاه برای دوست پسرهای خود نامه می نوشتند یا تلفنی با آنها حرف می زدند، دختر در سکوت به شماره ای که از مدت ها پیش حفظ کرده بود نگاه می کرد. آن شب برای نخستین بار دلتنگی را به معنای واقعی حس کرد.
روزها می گذشت و او زندگی رنگارنگ دانشگاهی را بدون توجه پشت سر می گذاشت. به یاد نداشت چند بار دست های دوستی را که به سویش دراز می شد، رد کرده بود. در این چهار سال تنها در پی آن بود که برای فوق لیسانس در دانشگاهی که پسر درس می خواند، پذیرفته شود. در تمام این مدت دختر یک بار هم موهایش را کوتاه نکرد.
دختر بیست و دو ساله بود که به عنوان شاگرد اول وارد دانشگاه پسر شد. اما پسر در همان سال فارغ التحصیل شد و کاری در مدرسه دولتی پیدا کرد. زندگی دختر مثل گذشته ادامه داشت و بطری های روی قفسه اش به شش تا رسیده بود.
دختر در بیست و پنج سالگی از دانشگاه فارغ التحصیل شد و در شهر پسر کاری پیدا کرد. در تماس با دوستان دیگرش شنید که پسر شرکتی باز کرده و تجارت موفقی را آغاز کرده است. چند ماه بعد، دختر کارت دعوت مراسم ازدواج پسر را دریافت کرد. در مراسم عروسی، دختر به چهره شاد و خوشبخت عروس و داماد چشم دوخته بود و بدون آنکه شرابی بنوشد، مست شد.
زندگی ادامه داشت. دختر دیگر جوان نبود، در بیست و هفت سالگی با یکی از همکارانش ازدواج کرد. شب قبل از مراسم ازدواجش، مثل گذشته روی یک کاغذ کوچک نوشت: فردا ازدواج می کنم اما قلبم از آن توست… و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا کرد.

ده سال بعد، روزی دختر به طور اتفاقی شنید که شرکت پسر با مشکلات بزرگی مواجه شده و در حال ورشکستگی است. همسرش از او جدا شده و طلبکارانش هر روز او را آزار می دهند. دختر بسیار نگران شد و به جستجویش رفت.. شبی در باشگاهی، پسر را مست پیدا کرد. دختر حرف زیادی نزد، تنها کارت بانکی خود را که تمام پس اندازش در آن بود در دست پسر گذاشت. پسر دست دختر را محکم گرفت، اما دختر با لبخند دستش را رد کرد و گفت: مست هستید، مواظب خودتان باشید.
زن پنجاه و پنج ساله شد، از همسرش جدا شده بود و تنها زندگی می کرد. در این سالها پسر با پول های دختر تجارت خود را نجات داد. روزی دختر را پیدا کرد و خواست دو برابر آن پول و ۲۰ درصد سهام شرکت خود را به او بدهد اما دختر همه را رد کرد و پیش از آنکه پسر حرفی بزند گفت: دوست هستیم، مگر نه؟
پسر برای مدت طولانی به او نگاه کرد و در آخر لبخند زد.
چند ماه بعد، پسر دوباره ازدواج کرد، دختر نامه تبریک زیبایی برایش نوشت ولی به مراسم عروسی اش نرفت.
مدتی بعد دختر به شدت مریض شد، در آخرین روزهای زندگیش، هر روز در بیمارستان یک ستاره زیبا می ساخت. در آخرین لحظه، در میان دوستان و اعضای خانواده اش، پسر را بازشناخت و گفت: در قفسه خانه ام سی و شش بطری دارم، می توانید آن را برای من نگهدارید؟
پسر پذیرفت و دختر با لبخند آرامش جان سپرد.

مرد هفتاد و هفت ساله در حیاط خانه اش در حال استراحت بود که ناگهان نوه اش یک ستاره زیبا را در دستش گذاشت و پرسید: پدر بزرگ، نوشته های روی این ستاره چیست؟
مرد با دیدن ستاره باز شده و خواندن جمله رویش، مبهوت پرسید: این را از کجا پیدا کردی؟ کودک جواب داد: از بطری روی کتاب خانه پیدایش کردم.
پدربزرگ، رویش چه نوشته شده است؟
پدربزرگ، چرا گریه می کنید؟
کاغذ به زمین افتاد. رویش نوشته شده بود::

معنای خوشبختی این است که در دنیا کسی هست که بی اعتنا به نتیجه، دوستت دارد.

نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت .... بخاطر دلي كه برايم شكستي .... .. بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي ..... نمي بخشمت .... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاردي .... ونمی بخشمت چون زندگی رو ازم گرفتی

مینویسم واسه اون اونكه ماه قصه‌هاست اونكه ناز و مهربون

یه كم اما بی وفاست مینویسم واسه اون اونكه قلبم و شكست

 اونكه دفتر دل و وا نكرده برد و بست مینویسم واسه اون اونكه

از یادم نرفت اونكه قلب پاكم و زیر پا گذاشت و رفت مینویسم

واسه اون اونكه خوابم و گرفت اونكه با برق نگاش صد تا جون

داد و گرفت دیگه بی خیال شدم بی خیال

همه چی نمی‌خواد عشق منو نمی‌دونم واسه چی! بی خیال

 زندگی بی خیال سرنوشت اون نباشه نمی‌خوام نه زمین و نه

 بهشت بجز اشك و انتظار نشده حاصل من كی به دادت میرسه

چه غریبی دل من حتی حرفام و نخوند حتی اشكام و ندید یخ

زدن رو گونه‌هام رد اشكای سپید كاشكی سر بیاد یه روز فصل

سرد انتظار مونده جای پای تو روی قلبم یادگار رفتی اما عشق

تو شده فرسایش من عمر كوتاه حباب عمر آسایش من چه عزیزه

 اسم تو چه پریشونه دلم اگه ساكتم بدون عاشق و منتظرم

واسه من مثل گلی یه گل ناز و قشنگ پر از

احساس و لطیف پاك ومعصوم و یه رنگ مینوسم از غمت رو كتاب

 سرنوشت بی تو تلخ زندگی بی تو زندونه بهشت بی تو

فرقی نداره یكی هستن شب و روز دلم و خون نكنی آخه عاشقم

 هنوز رو دلم نمك نپاش اشك چشمام وببین من چشام خیسه

 هنوز ناز شستت نازنین من نوشتم اسمتو تو كتاب عاشقی

 اگه باشی عشق من چه قشنگه زندگی مینویسم اسمتو

رو گلای رنگارنگ روی ابرای سپید توی شعرای قشنگ مونده

 رودست دلم عشق تو نامهربون تك ستاره‌ی منی

توی هفتا آسمون

“فرجام عشق”

ای عشق

تو كه با بیرحمی تمام پاك ترین احساسات بشری را شعله ور می سازی

پرسشی دارم از تو

و اینكه آیا خود هرگزعاشق شده ای؟

درد دوری را لمس كرده ای؟

یقین دارم اگر حتی یك لحظه مثل خودت بودی

به پاكیت سوگند كه از غم فراغ می میردی

پس با عاشقان مهربان تر باش

و منطق را پیشه ات كن كه شاه و گدا را یكی نبینی

كه دل شكستن گدای عاشق فرجامی سخت دارد

آری ای عشق در این بازی روزگار

در این صبح و شام پیاپی این هستی ماندگار

رحمی هم به دل بیدلان كن

و در هر دلی آشیانه مكن كه دل شكتن گناه است

چرا بلبل همیشه نغمه خوان است؟

چرا بر برگ شبنم می نشیند؟

چرا آلاله های باغ سرخند؟

چرا بر روی گل غم می نشیند؟

چراباران همیشه قطره قطره ست؟

چرا در خانه ها دریا نداریم؟

چرا در باغچه یا توی گلدان؟

گلی یا برگی از رویا نداریم؟

چرا پروانه ها معنای عشقند؟

چرا چغدان همیشه اشکبارند؟

چرا مـردم همــانـند کـبوتر؟

درون خانه ها جغدی ندارند؟

چرا در هر کتابی آسمان ها

همیشه آبی وخوشرنگ هستند؟

چرا هیچ آسمانی رنگ غم نیست؟

چرا مردم خدا را می پرستند؟

چرا مـا عـاشق بـاد صبایـیم

چرا یک بار با طوفان نباشیم؟

چرا در هر زمان در فکر دریا

چرا یک بار با باران نباشیم؟

چرا گلزارها شاداب وسبزند

چرا قلب بیایان لاله گون است؟

چرا دستان برکه پاک ونیلی ست

چرا چشم شقایق رنگ خونست

دست گذاشتم رو یکی که یک قشون خاطر خواشن

همشون هنر دارن یا شاعرن یا نقاشن

یا که پشت پنجرش با گریه گیتار میزنن

یا که مجنون می شن و تو کوچه ها جار میزنن

دست گذاشتم رو یکی که عاشقم نمیدونست

سر بودم از خیلی ها و لایقم نمیدونست

دست گذاشتم رو یکی که همه دور و برشن

مردشن،دیوونشن،مجنونشن،پرپرشن

دست گذاشتم رو یکی که عاشقاش زیادی اند

همه جورشو دارن هم عجیبن هم عادی ان

دست گذاشتم رو یکی که نه سفیده نه سیاه

ظاهرش گندمیه به چشم ماها کیمیا

دست گذاشتم رو یکی که داشتنش خوابه هنوز

کمترین شاگرد چشماش خود مهتابه هنوز

دست گذاشتم رو یکی که کارش ساختنه

سرنوشت هر کسی که اونو می خواد باختنه

دست گذاشتم رو یکی که اون منو دوست نداره

من تو پائیـــزم و اون اهل یه جا تو بهاره

دست گذاشتم رو یکی که شعرام و گوش میکنه

تا آخرین بیت و میخونه و فراموش میکنه

دست گذاشتم رو یکی که کهکشون قایقشه

انقدر دوسش دارن،هر کی خوبه عاشقشه

دست گذاشتم رو یکی که خندش هم نفس داره

تو تموم نقشه های خوب دنیا دست داره

دست گذاشتم رو یکی، ما رو چه به فرشته ها

برو شاعر تو بمون و عشق و دست نوشته ها

دست گذاشتم رو یکی که از تو خندش میگیره

.. اینا رو دلم میگه،میگه و بعدش میمیره

من در حسرت نگاه تو مانده ام... من دور از تو و تو دور از من... من در انتظارت نشسته ام تو مهربان من تو عزیز ترین من بیا که در انتظارت مرده ام من چشم درراه نیستم!من خسته از دوریت نیستم!چون... تو همیشه در قلب منی و من تورا همیشه می نگرم با تمام وجود با تمام وجود می خواهم بگویم که دوستت دارم...